Sebastiaan Verschuren

We hebben het zo slecht nog niet

Er zijn slechtere plekken om je voor te bereiden op het toernooi der toernooien. Op Tenerife is de Nederlandse zwemploeg inmiddels kind aan huis. We hebben nog net geen naambordjes op de hotelkamers, maar de receptioniste kent ons wel bij voornaam. Sommigen van ons hebben totaal al 14 weken verbleven op dit eiland.

Dat is op zijn beurt niet zo gek als je bedenkt dat dit het beste trainingscomplex is waar we ooit geweest zijn. Natuurlijk, na zoveel weken heb je de omgeving wel gezien, maar qua voorzieningen kan weinig tippen aan deze setting. Naast de drie zwembaden en vier krachtzalen is er nog die belangrijkste troef: het bubbelbad waarin we na elke zwemtraining zeker zo’n kwartier verblijven.

Vorige week zei Lennart tegen Nick dat hij een geluksvogel was dat hij dit allemaal mee mocht maken. Nick zei op zijn beurt tegen Joeri dat hij het wel enorm goed had. Hierna begroette Joeri mij met mazzelaar, waarop ik Lennart vertelde dat hij een gigantische bofkont was.

En dat is ook zo. Als je bedenkt wat wij mogen doen en waar we mee bezig zijn dan kun je tot geen andere conclusie komen als dat we enorme geluksvogels zijn. We hebben van onze hobby ons beroep gemaakt en kunnen de hele dag doen wat we leuk vinden: zwemmen.

Soms is het minder leuk hoor. ‘s Ochtends als je op moet staan voor een waarschijnlijk loodzware training, of als je ‘s middags na de training uit het water kruipt met kapotte benen en de koppeling van de auto indrukken eigenlijk al teveel pijn doet. Gelukkig zit ik in een team met zwemmers en een coach die dat aanvoelen en er alles aan doen om je er weer bovenop te helpen, want we zijn ook met bijzondere dingen bezig.

“Kijk nou eens om je heen, wat ben jij toch een bofkont!”

Moeite met je badmuts? Hier de oplossing!

De laatste keer dat we in Tenerife waren hebben we een duidelijke how-to opgenomen over hoe je het beste een badmuts op kunt zetten. We hopen dan ook dat iemand er wat aan heeft. Echt.

Kippenvel in Eindhoven, nabeschouwing Swimcup

Een bijzonder spannend weekend, zo kun je in het kort de afgelopen Swimcup in Eindhoven omschrijven. Tenen krommen, nagels bijten, kippenvel, het hoorde er allemaal bij. Het laatste kwalificatiemoment voor de Spelen is traditiegewijs een toernooi waar praktisch iedereen in vorm is, en dus een toernooi waar interessante wedstrijden gezwommen worden.

Bij het merendeel van onze ploeg was dit niet het geval. Nick, Joeri en ik waren niet helemaal uitgerust de wedstrijden ingegaan. Goede races zwemmen met goede starts, keerpunten en finishes was het doel.

Mijn starts gaan tegenwoordig best aardig. Waar ik vroeger behoorlijk schommelde in uitvoering zit ik nu praktisch altijd rond of net onder mijn beste starts. Een fijne wetenschap, maar nog niet genoeg voor die tienden winst die nodig zijn, straks in Londen. Daar werken we dus hard aan.

Keerpunten gingen het weekend niet super. Ik mistte zo’n 8 tienden totaal op de drie keerpunten ten opzichte van mijn Shanghai 200m race. Tel die bij mijn eindtijd van 1.47.2 op en je komt gelijk op een hele andere tijd. Dat zijn cijfers waar wat mee gedaan moet worden, en waar we niet tevreden over zijn.

Op de 100 meter wilde ik harder zwemmen, maar ik merkte dat er gewoon nog te weinig snelheid in zat. Ik opende vrij pittig in de finale maar deed dat ongecontroleerd en in een te hoge slagfrequentie. Frequentie draaien is natuurlijk prima, maar dat moet wel met controle kunnen, en technisch goed. Uiteindelijk resulteerde die opening in een mindere eindsprint, normaal gesproken mijn grootste troef. Genoeg verbeterpunten voor mezelf dus!

Verder was het natuurlijk het toernooi van het kwalificeren. Ik was al zeker van de Spelen dus die druk zat er bij mij niet op. Bij anderen wel. De estafette dames die op 9 honderdsten de limiet mist (nagels bijten), Lennart Stekelenburg die eindelijk zijn individuele schoolslaglimiet zwemt (en zijn uitbarsting daarna: kippenvel), Saskia de Jonge die het toch weer flikt en zichzelf in de 100m estafette zwemt.

En het mooiste is: nu begint het allemaal pas. De komende maanden zijn de meest cruciale maanden in voorbereiding op de Spelen. Verbeteringen moeten gemaakt worden, races tot in den treure geoefend. Openingen moeten gedroomd kunnen worden. Uitvoering moet ten alle tijden goed zijn. Nick en Martin die vertellen over de Spelen in Peking, ogen die glinsteren tijdens die verhalen.

En het mooiste deel van mijn verhaal begint nu, en daar heb ik gi-gan-tisch veel zin in. London baby!