Het sportjaar 2011 is zoals altijd in de topsport een jaar van hoogte- en dieptepunten. Nu, de dag voor oudjaar, is het tijd om de balans op te maken. Terugblikken en vooruitkijken, kijken naar het toernooi der toernooien, 2012, de Spelen, de missie.
Terugblikken is best lastig, als ik aan het afgelopen jaar denk dan denk ik eigenlijk gelijk aan het ‘falen’ op de 200m tijdens de WK, maar gelukkig waren er ook andere momenten. In november vorig jaar brak ik mijn wijsvinger, en in januari 2011 mocht ik eindelijk weer een wedstrijd zwemmen. Geen bijzondere tijden, wel heerlijk om weer het water in te mogen om te strijden.
Verder stond er natuurlijk kwalificatie voor de WK op het spel. Daarvoor gingen we in februari naar Malaga, waar we met het team van het Nationaal Zweminstituut Amsterdam het volgende mooie filmpje opnamen.
Tijdens de Amsterdam Swimcup zwom ik, zoals we hadden gepland, mijn limieten op de 100 en 200m vrije slag en kon ik me gaan voorbereiden op de WK in Shanghai. Vlak na de Swimcup verhuisde ik naar het mooie appartement waar ik nu woon. Ver van de beruchte A10 en op 5 minuten kruipen van het zwembad af. Ook tekende ik een fantastisch sponsorcontract met telecomspecialist Creaforti en een aanvullend (estafette-)contract met Speedo Nederland.
En toen de WK. Ik mocht gelijk beginnen met mijn hoofdafstand, de 200m vrije slag. Zenuwachtig natuurlijk (“Ben ik wel in vorm?”). Ik startte in de serie samen met dé Amerikanen maar zwom vrij relaxed naar de halve finale. Spanning was eraf; “Ik ben dus in vorm, laat maar komen!” dacht ik.
Die missie mislukte in de halve finale, waar ik stomweg niet goed oplette en als vierde aantikte. Uiteindelijk op een paar tienden als 9e uit de bus komen en een WK finale missen is verschrikkelijk. Zie ook dit interview, lekker vrolijk.
Als negende moet je je nog melden bij de voorstart vlak voor de finale. Dat moest ik dus ook. Dan zit je dus – tussen de zwemmers die sowieso wel moeten zwemmen – te hopen dat iemand nog even snel een been breekt of een hartaanval krijgt. Een Rus (weet even niet meer welke) liet ook wel erg lang op zich wachten, en kwam pas binnen toen ik stijf van de adrenaline de touwtjes van mijn zwembroek dicht aan het trekken was. Die race heb ik vanaf de tribune bekeken. God, wat had ik daar graag tussen gelegen.
Maargoed, niks aan te doen. Tenminste, ik kon maar één ding doen, en dat was alle registers opentrekken tijdens de 100m. Terugkeren, niet bij de pakken neer zitten en gewoon knallen. Dus ik ging naar de halve finale en naar de finale. In alle races verbeterde ik mijn persoonlijke record. Tevreden kan ik terugkijken op die races.
Wisselslag estafette ging uiteindelijk ook geweldig, we werden vijfde van de Wereld en lieten landen als Frankrijk achter ons. Goed. Seizoen 2010-2011 was afgesloten met 1 gigantische teleurstelling en ook een aantal vrij goede momenten.
2011-2012 dan, het Olympische jaar. Van tevoren hebben we een duidelijk schema gemaakt. We trainen tot de Kerst hard, taperen niet volledig voor het eerste kwalificatiemoment, maar gaan op de ONK wél ‘gewoon’ de limieten halen. Tot zover is het plan gelukt, ik heb mijn limieten op zak en kan dus met bijna volledige zekerheid (er moeten geen twee zwemmers in Nederland harder gaan zwemmen natuurlijk) zeggen dat ik naar Londen ga.
En nu gaat de trein dus pas echt lopen. EK’s, WK’s, limieten, het zijn allemaal tussenstations naar de OS. Dat is waar het in het zwemmen om draait, waar het in onze planning om draait.
Het nieuwe jaar kan niet snel genoeg beginnen!
