Een jaar zonder topsport

Gisteren was het precies een jaar geleden dat ik op het Amsterdamse Sportgala bekend maakte te stoppen met topsport. Ik kreeg de eer om de nieuwe Sportman van Amsterdam bekend te maken: een mooi moment om eens terug te kijken op het afgelopen jaar.

De eerste maanden na mijn ‘pensioen’ vroegen mensen me vaak naar ‘het zwarte gat.’ Wat ik nu deed, of ik me verveelde, of ik het zwemmen mistte. Ik kan heel eerlijk zeggen: ik heb me geen moment verveeld. Sterker nog: ik denk dat ik meer te doen heb dan ooit. Als topsporter denk je vaak dat je het heel erg druk hebt, maar eigenlijk heb je een enorm gestructureerd leven.

Om acht uur was ik in het zwembad, dan hadden we een landtraining van een half uur. Half 9 tot half 11 waren we aan het zwemmen, en om de dag deden we daarna een krachttraining. Naar huis, eten, slapen, eten en weer naar het zwembad om half 5. Half 8 thuis, eten en naar bed. Vrij overzichtelijk. Ik maak wel eens de opmerking dat waar ik voorheen altijd de jaarplanning (of vierjaren-planning) in mijn kalender open had en nu altijd de week- of dagplanning.

Afgelopen september begon ik met een opleiding. Op het Johan Cruyff Institute volg ik op dit moment de Master in Sports Management, via een beurs van Telesport. Wat me erg aansprak in de opleiding is het feit dat er breed wordt ingezet: ik lees en leer over (sport)marketing, event management, strategic management en policy’s.

Tijdens mijn topsportcarrière heb ik altijd veel verschillende dingen gedaan: ik gaf clinics en organiseerde evenementen samen met Joost Reijns bij Swimclinics, bouwde websites en maakte foto’s en video’s. Ik verwacht dat ik aan het eind van deze opleiding een beter idee heb waar ik naar toe wil groeien.

We organiseerden de Rio Experience, waar we meer dan 70 kinderen een zwembad en open water clinic gaven en afsloten met een persconferentie. Maud van der Meer, Femke Heemskerk en Sébas van Lith hielpen mee om van deze dag een groot succes te maken.

Voor mijn oude sponsor Arena mocht ik naar de Wereldkampioenschappen in Boedapest. Ik werd uitgenodigd om eens een week mee te lopen op de marketing afdeling tijdens een groot toernooi.

Of het gek was om als oud-zwemmer rond te lopen op een toernooi? Een beetje, maar het was vooral erg tof om te zien hoe de Nederlandse ploeg de smaak weer te pakken had, en om een kijkje achter de schermen te krijgen van zo’n toernooi.

Tijdens de Worldcup in Eindhoven organiseerden we wederom een aantal clinics en de Pieter Challenge, waarna de zwemmers op de tribune plaatsnamen om hun helden naar de overwinning te schreeuwen. Ik stond tijdens de finale als co-commentator op het pooldeck.

Ik heb me vanaf begin 2017 aangesloten bij het team van Personal Swimming. Samen met Bas van Velthoven en al mijn zwemmaten geven we privéles, conditietraining en borstcrawl-cursussen voor iedereen die beter wilt leren zwemmen. Dit doen we in het Sloterparkbad van Amsterdam.

Naast al het bovenstaande professionele nieuws zal ik 2017 natuurlijk vooral herinneren als het jaar waarin ik op een schitterende zaterdag getrouwd ben met Naima. Een prachtige dag met mooie mensen en fantastische herinneringen.

Eén van de goede voornemens blijft het bloggen: ik hoop dat ik daar, naast alle bijzondere plannen in 2018, meer tijd voor kan vrijmaken.

10 jaar topzwemmer

Zwemmen is de allermooiste sport ter wereld. Dat is mijn objectieve conclusie na 10 jaar intensief onderzoek op het hoogste niveau.

Ik heb altijd het geluk gehad dat ik mezelf kon omringen met uitsluitend mensen die het beste met mij voor hadden. Een geweldige coach, een team dat altijd dezelfde extreem hoge doelstellingen nastreefde, een geweldige vriendin en de allerbeste faciliteiten.

Ik heb de wereld over mogen reizen voor trainingsstages en wedstrijden: van Italië tot Singapore, van Rusland tot Venezuela. Maanden heb ik doorgebracht op het Spaanse eiland Tenerife, wat ik inmiddels beschouw als mijn tweede thuis. Twee trips kan ik me ontzettend goed herinneren: het World Cup circuit in 2013 waar ik zwom als een natte krant, en het Mare Nostrum circuit in 2015 waar ik enorm goed was.

Tijdens mijn eigen zwemcarrière heb ik daarnaast ook nog de mogelijkheden gehad om andere zwemmers en zwemsters te inspireren door het geven van clinics en presentaties via Swimclinics. Daarmee zijn we sinds kort ook internationaal aan het reizen.

Mijn laatste seizoen was één van de mooiste van mijn carrière. Hoogte- en dieptepunten volgden elkaar zo snel op dat er geen tijd was om bij te komen. Eindelijk mocht ik op een internationaal toernooi op het hoogste schavot staan, om het Wilhelmus te horen wat speciaal voor mij was aangezet. Als je iets honderd keer niet haalt en één keer wel, dan was het het waard.

Ook mijn tweede Olympische Spelen waren speciaal. Het mooiste van een mondiale sport als zwemmen is het verschil tussen alles en niets. Een paar honderdsten eerder aantikken en finales waren in zicht, maar topsport is keihard en zo hoort het ook. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik denk aan de twee medailles op de Copacabana. In een team met vrienden zitten betekent ook ultiem gelukkig kunnen zijn voor een ander, ook al heb je zelf niets.

Mede door het feit dat ik voel dat ik heel erg veel geluk heb gehad, ben ik onlangs ambassadeur geworden van het Jeugdsportfonds Amsterdam. Ik gun elk kind de kansen die ik heb gekregen.

Van het laatste seizoen van mijn carrière als topsporter is een film gemaakt. Samen met Femke, Ranomi, Ferry en Sharon ben ik op de voet gevolgd. Het resultaat is prachtig. De film gaat op 13 april in première in een aantal bioscopen in Nederland. Ik ben enorm benieuwd naar de reacties.

Trots en dankbaarheid zijn de woorden die ik gebruik om mijn carrière te omschrijven. Trots op mijn prestaties en dankbaarheid voor de mensen die ik heb mogen ontmoeten en de momenten die ik heb mogen beleven.